عددی که فرمول به تو می دهد،
عدد بدن تو نیست.
هر کالری شماری با یک فرمول عمومی شروع می کند: قد، وزن، سن، یک ضریب تحرک. آن فرمول میانگین جمعیت است. پیمو از هفته دوم شروع می کند به اندازه گرفتن سوخت وساز خودت از داده خودت — و هر چه بیشتر ثبت کنی، سهم فرمول کمتر می شود.
مسئله
فرمول جای بدی برای شروع نیست. جای بدی برای ماندن است.
این دو نفر برای هر فرمولی یک نفرند: هم سن، هم قد، هم وزن. ولی بدنشان دو عدد متفاوت می سوزاند — و اگر هر دو عدد فرمول را دنبال کنند، یکی گرسنه می ماند و آن یکی وزن کم نمی کند.
مریم — ۳۴ ساله، ۱۶۵ سانت، ۷۰ کیلو
سارا — ۳۴ ساله، ۱۶۵ سانت، ۷۰ کیلو
اختلاف ۲۴۰ کالری در روز یعنی نزدیک یک کیلو در ماه — در جهتی که انتظارش را نداری.
سازوکار
پیمو مصرفت را از خودت اندازه می گیرد
وزن روند را جدا می کند
وزن روزانه پر از نویز است: آب، نمک، خواب. پیمو نقطه های خام را نگه می دارد ولی روی خط روند حساب می کند، نه روی نوسان دیروز.
تراز انرژی را حل می کند
اگر بدانیم چقدر خورده ای و وزنت چطور تغییر کرده، مصرفت یک مجهول در یک معادله است. پیمو همان معادله را روی داده چند هفته ای حل می کند.
با فرمول ترکیب می کند
روز اول داده ای نیست، پس فرمول همه چیز است. هر هفته که می گذرد وزن داده بیشتر و وزن فرمول کمتر می شود — نه یک دفعه، تدریجی.
و اگر داده ات با فرمول جور نبود؟
پیمو داده تو را باور می کند، ولی نه کورکورانه. هر تخمین یک بازه اطمینان دارد؛ وقتی داده کم یا پرنوسان است بازه بازتر می شود و پیمو محتاط تر عمل می کند. هیچ وقت عددی به تو نمی دهد که خودش هم مطمئن نیست — می گوید چقدر مطمئن است.
سهم تو
هر روز دو ثبت. همین.
وزن، صبح
ناشتا، بعد از دستشویی. نوسانش مهم نیست — پیمو خودش صافش می کند.
غذا، هر وعده
از کاتالوگ ۵۰۶ خوراکی ایرانی، با واحدهای آشنا: کفگیر، ملاقه، قاشق، لیوان. نه گرم.
روزی که جا بیندازی چیزی خراب نمی شود؛ فقط آن روز به شناخت بدنت کمکی نکرده. پیمو پوشش ثبتت را در حسابش لحاظ می کند و اگر کم باشد، محتاط تر تخمین می زند.